Wydarzenia ostatnich miesięcy pokazują, jak wielka machina inżynierii społecznej przygotowuje grunt pod to nowe rozdanie. Publicystyczne i rewizjonistyczne wystąpienia Tuckera Carlsona, szokujące opinię publiczną nawiązaniami do Adolfa Hitlera, który rzekomo „chciał tylko odzyskać ziemie przyznane Polsce po I wojnie światowej”, nie są przejawem szaleństwa ani odosobnionym ekscentryzmem. Spełniają one świadomie zaprojektowaną funkcję cynicznego harcu medialnego, który przesuwa „okno Overtona” w amerykańskiej debacie publicznej. Przez wprowadzenie skrajnych, dotychczas niedopuszczalnych narracji ustami formalnie niezależnego komentatora, Waszyngton metodycznie przygotowuje grunt pod akceptację „scenariusza koreańskiego” na Ukrainie. W porównaniu z tak kuriozalnymi, radykalnymi propozycjami, jakie sufluje Carlson, plan zamrożenia konfliktu i podziału terytorialnego Ukrainy zaczyna jawić się zachodniemu wyborcy jako propozycja umiarkowana, rozsądna i w pełni akceptowalna. W efekcie wymuszony podział terytorialny tego kraju przestanie być w oczach Zachodu postrzegany jako geopolityczna zdrada sojusznika, a stanie się w powszechnym odbiorze racjonalnym kompromisem i mniejszym złem, ratującym świat przed eskalacją.

Zakulisowo między Rosją i Stanami Zjednoczonymi prawdopodobnie toczą się już zaawansowane rozmowy o to, jak podzielić koncesje na wydobycie złóż ziem rzadkich i surowców krytycznych, które znajdują się w tej części Ukrainy, która ostatecznie przypadnie Moskwie. W strefie, która pozostanie przy Kijowie, zasoby te zostały już bowiem formalnie zabezpieczone przez amerykańskie podmioty inwestycyjne jako haracz za dotychczasową i przyszłą (!) pomoc wojskową.

Grupa Bergen: astrologiczny podpis nowej siły

Z punktu widzenia polskiej racji stanu, kluczowym elementem tego nowego, globalnego rozdania staje się nowo zawiązana Grupa Bergen. Ten elitarny format bezpieczeństwa, potocznie nazywany w kuluarach nowym wcieleniem NATO, rodzi się w ścisłym, fascynującym rytmie planetarnym. Pierwsze, niejawne spotkanie inicjujące te zakulisowe, wielostronne rozmowy odbyło się w czerwcu 2026 roku, czyli dokładnie w momencie, gdy Jowisz triumfalnie przeszedł do znaku Lwa. Kolejny, już w pełni formalny szczyt roboczy zaplanowano na polskiej ziemi na przełom października i listopada. Czas ten zbiega się z momentem, w którym dynamiczny i agresywny Mars zbliża się do koniunkcji z Jowiszem w Lwie, która w konsekwencji pętli nadchodzącej retrogradacji powtórzy się na wiosnę 2027 roku. To niezwykle rzadki i wyrazisty astrologiczny podpis pod formowaniem nowej siły militarnej na kontynencie europejskim.

Ten narzucony przez Pentagon format obcesowo wymusza odwrócenie dotychczasowych sojuszy wewnętrznych, generując niespotykany dotąd paradoks zjednoczenia na polskiej scenie politycznej. Wspólne wytyczne płynące z Waszyngtonu zmuszają do kategorycznego współdziałania siły polityczne, które dotychczas były skrajnie poróżnione, albo też odgrywały taki teatr na poziomie debaty publicznej na użytek wewnętrznego konfliktu elektoralnego. W sferze obronnej interesy proniemieckiego obozu Koalicji Obywatelskiej i proamerykańskiego Prawa i Sprawiedliwości stają się strukturalnie tożsame. Obie główne partie ramię w ramię będą od teraz legitymizować ogromne wydatki zbrojeniowe sięgające blisko 5% PKB. Zjawisko to niesie za sobą poważne konsekwencje dla debaty publicznej, ponieważ spycha ono wszelkich krytyków tego militarnego układu na margines życia publicznego, nadając pozostałym ugrupowaniom, bez względu na ich realne motywacje, łatkę stronników Kremla lub realizatorów obcych interesów geopolitycznych.

Rosyjska terapia szokowa: sabotaż i przebudzenie Berlina

Proces tej militarnej konsolidacji wyraźnie przyspiesza pod wpływem zmasowanej kampanii rosyjskiego sabotażu. Paczki z łatwopalnymi ładunkami wybuchowymi, ukrywane chociażby w puszkach po kukurydzy i innych produktach spożywczych, są systematycznie kierowane przez struktury GRU do Polski, Niemiec i Wielkiej Brytanii. Tego typu dywersja na zachodzie Europy, a w szczególności w Niemczech, poskutkowała potężną terapią szokową. Rosja, uderzając w ten sposób w infrastrukturę krytyczną i logistyczną, całkowicie przeliczyła się jednak w swojej psychologicznej kalkulacji. Wiele można powiedzieć o niemieckiej polityce, ale na pewno nie to, że ugina się ona pod jawnym szantażem i terrorem. Pod wodzą Friedricha Merza Niemcy, brutalnie przebudzeni z wieloletniego letargu, rozpoczęli stanowczą czystkę struktur państwowych z prorosyjskich ekspozytur (wymierzoną głównie w AfD) oraz gruntowną reformę uprawnień wywiadu BND. To sprawia, że w formacie Bergen Polska i Niemcy zaczną grać ze sobą znacznie bliżej i ostrzej, budując wspólną tarczę kontynentalną, choć dla naszych budżetów będzie to oznaczać astronomiczne koszty.

Świadomość, że USA przenosi środek ciężkości na Pacyfik w ramach trwającego wyścigu hegemonów z Chinami, stawia nas w roli samodzielnego, konwencjonalnego strażnika wschodniej flanki. Choć pozycja ta ustawia Polskę w roli fizycznego bufora, z perspektywy realizmu politycznego jest to wybór racjonalny. Nieskończenie lepiej jest stać na geopolitycznym deszczu z własną, nowoczesną bronią w ręku, niż po raz kolejny w historii stać się bezbronną walutą przetargową w rękach mocarstw – tak jak to się niestety stało z naiwną Ukrainą, która byłaby dziś w zupełnie innym miejscu, gdyby nie oddała swojej broni nuklearnej w zamian za przyrzeczenia o pomocy Zachodu. Kupujemy sobie w ten sposób prawo weta i realną podmiotowość, za które przyjdzie nam jako społeczeństwu zapłacić wyrzeczeniami ekonomicznymi, ale tym tym razem nikt nie zadecyduje o naszych granicach bez naszego udziału. Te ogromne nakłady zbrojeniowe stają się jednocześnie historyczną szansą dla polskiego biznesu, otwierając okna rozwoju dla krajowych przedsiębiorstw operujących w branżach związanych z technologią wojskową, systemami dronowymi, zabezpieczeniem medycznym, nowoczesną infrastrukturą komunikacyjną i teleinformatyczną etc.

Iluzja suwerenności: elektronika bez kluczy dostępu

W tym miejscu musimy jednak zderzyć się z najgłębszym i najbardziej niebezpiecznym ryzykiem całego tego procesu, przed którym zachodni i polscy analitycy głównego nurtu zamykamy oczy, upojeni samym faktem „mocarstwowego” prestiżu. Istnieje ogromne zagrożenie, że nasi włodarze zostaną całkowicie oczarowani i intelektualnie sparaliżowani samym faktem, że wielcy tego świata posadzili ich przy jednym stole decyzyjnym w Bergen. Taka psychologiczna spolegliwość i naiwna wdzięczność wobec hegemona mogą doprowadzić do utopienia gigantycznych publicznych pieniędzy w sprzęcie wojskowym, nad którym de facto nie będziemy mieli pełnej kontroli.

Współczesna zaawansowana broń to przede wszystkim skomplikowane systemy teleinformatyczne, radary i oprogramowanie. Kupując sprzęt w USA bez pełnego dostępu do kodów źródłowych oraz bez kluczy dostępu związanych z elektroniką, ryzykujemy wejście w relację całkowitego uzależnienia technologicznego. Systemy te są tak zaprojektowane, że w trybie ciągłym przesyłają pełną informację telemetryczną i operacyjną z powrotem do fabryk wyjściowych producenta. Co więcej, brak autonomii w modyfikacji oprogramowania oznacza, że w razie nagłej zmiany układu sił na świecie lub decyzji Waszyngtonu o całkowitym porzuceniu Europy czy samej Polski na rzecz konfliktu z Chinami, nasza droga broń może zostać zdalnie unieruchomiona za pomocą ukrytych w kodzie blokad operacyjnych. Prawdziwe budowanie potencjału obronnego nie polega na bezmyślnym kupowaniu zamkniętych „czarnych skrzynek”, lecz na twardym negocjowaniu transferu technologii, pełnej polonizacji systemów oraz inwestycjach we własny przemysł zbrojeniowy, zabezpieczający nas na wypadek nagłego przerwania globalnych łańcuchów dostaw. Jeśli polskie elity nie zrozumieją, że elektronika bez kluczy dostępu to jedynie bardzo droga atrapa niezależności, to zamiast podmiotowości kupimy sobie jedynie złudzenie bezpieczeństwa za cenę zadłużenia przyszłych pokoleń.

Cykl do roku 2039: horyzont nowej stabilizacji

Podsumowując, wkraczamy w fazę, w której zręby nowego systemu światowego zaczynają materializować się z astrologiczną precyzją. Aktualne zmiany i strategiczne inwestycje wojskowe, które obserwujemy jesienią 2026 roku, są w oczywisty sposób związane z dynamiką Jowisza w Lwie oraz stabilizującym się Plutonem w Wodniku. To, co dziś z wielkim trudem i nakładem finansowym budujemy, przyniesie owoce przy powrocie Jowisza do znaku Lwa w latach 2038/2039.

Data ta, choć w polskiej pamięci zbiorowej budzi oczywiste, trudne skojarzenia, tym razem wyznacza moment, w którym nowo narodzony układ sił osiągnie stabilizację – o ile oczywiście jako państwo zainwestujemy w ten proces mądrze. Globalna dyplomacja mocarstw od zawsze wykazuje cyniczną skłonność do przypieczętowywania strategicznych przesunięć w dniach o potężnym znaczeniu symbolicznym. Przypomnijmy tu jako przykład 17 września 2009 roku, gdy administracja Baracka Obamy ogłosiła wycofanie się z pierwotnego projektu tarczy antyrakietowej w Europie Środkowej. Wybór tego konkretnego dnia, będącego rocznicą sowieckiej napaści na Polskę w 1939 roku, dobitnie pokazał, jak imperia redefiniują strefy wpływów w imię własnych interesów geopolitycznych i bez cienia żenady wysyłają sobie takie symboliczne „całuski” kosztem mniejszych graczy. Z dokładnie tych samych powodów Rosja i Białoruś cyklicznie organizują strategiczne manewry wojskowe ZAPAD tak, by ich punkt ciężkości oraz demonstracja siły przypadały właśnie wokół tej symbolicznej daty.

Współcześnie Niemcy otwarcie zapowiadają plany zbudowania największej armii konwencjonalnej w Europie do 2039 roku, co jednoznacznie pokazuje, w jaką stronę zmierza obecny cykl planetarny. Warto pamiętać, że Berlin to nasz aktualny frenemy i pod żadnym pozorem nie możemy o tym zapominać. Miejmy nadzieję, że nasi rządzący wykażą się dojrzałością i będą kupować broń z głową, z pełnym dostępem do struktur elektronicznych, rozbudową własnego potencjału i niezależnych technologii związanych z wojną hybrydową. Niewątpliwie czekają nas potężne afery na tle nadużycia zaufania społecznego, a polska scena polityczna w ciągu najbliższych 12 lat zmieni się nie do poznania. Więcej o wpływie Jowisza w Lwie w najbliższym czasie oraz wnioski długoterminowe na lata 2038–2039 znajdziecie w moim e-booku „Jowisz w Lwie”.